Σκορπιες σκεψεις μιας σκορπιας μερας σε ενα σκορπιο κρατος (;)

Η Ευρωπαικη Συμβαση Δικαιωματων του Ανθρωπου επιτρεπει τον περιορισμο των δικαιωματων μονο στο βαθμο που ειναι απαραιτητος σε μια δημοκρατικη κοινωνια. Μετα τα σημερινα γεγονοτα … κατι μου λεει πως αυτη η δημοκρατικη κοινωνια ειναι ενας ουτοπικος αποηχος του ενδοξου παρελθοντος της χωρας μας.

Το Συνταγμα μας, στο πλαισιο του δημοσιου δικαιου αναγνωριζει οτι oι αστυνομικες δυναμεις εχουν το μονοπωλιο ασκησης νομιμης βιας και καταστολης. Για το λογο αυτο, και επειδη το μονοπωλιο παντα φερει και τον κινδυνο της συγκεντρωσης υπερεξουσιων και καταπατησης θεμελιωδων δικαιωματων εχει εναν σοβαρο μηχανισμο ελεγχου της κρατικης βιας, την αρχη της αναλογικοτητας. Αυτη η αρχη, που βρισκεται στο αρθρο 25 του ελληνικου Συνταγματος λεει το εξης απλο: Συνταγματικα ειναι μονο τα μετρα καταστολης εκεινα που ειναι τα πλεον αναγκαια, καταλληλα, προσφορα και τα ηπιοτερα που θα μπορουσαν να διασφαλισουν τη δημοσια ταξη και ασφαλεια.

 

Βλεπω καποιες φωτογραφιες πολιτων απο τα σημερινα… Αναρωτιεμαι πια μηπως εχει καταλυθει το Συνταγμα μας παντελως, εν αγνοια μας και ως εκ τουτου ειμαστε μια αστυνομοκρατουμενη κοινωνια εκτακτων νομων και καταστασεων που δικαιολογουν μαζικη λαικη καταστολη. (ναι, αντιστοιχει σε μια παθογενεια των πολιτευματων, ναι το ξαναειχαμε στην Ελλαδα πριν απο καμποσα χρονια…)

 

Αποφασισα ετσι να ξεφυλλισω μερικους νομους που τους εχω προχειρους. Οι πιο τολμηροι απο εσας που δεν βαριουνται τα νομικο σοβαροφανη κειμενα, ας με ακολουθησουν, εστω απο κοινη περιεργεια.

Και ξεκιναω….

1.Το αρθρο 2 πδ 538/1989 οριζει οτι κατα την εκτελεση των καθηκοντων τους οι αστυνομικοι εφαρμοζουν τα κατα το δυνατον ηπιοτερα μεσα αποφευγοντας καθε περισση τραχυτητα, ενοχληση η αδικαιολογητη φθορα ιδιοκτησιας και επιδεικνουν πνευμα μετριοπαθειας και επιεικειας.

2. Σύμφωνα με το άρθρο 1 του Κώδικα δεοντολογίας του αστυνομικού (Π.Δ. 254/2004) ο αστυνομικός:

α. Υπηρετεί τον Ελληνικό Λαό και εκτελεί τα καθήκοντά του, όπως ορίζουν το Σύνταγμα και οι νόμοι. β. Υποχρεούται να σέβεται την αξία του ανθρώπου και να μεριμνά για την προστασία των δικαιωμάτων του ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου. γ. Ενεργεί πάντοτε με σκοπό την εξασφάλιση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, την εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και τη διαφύλαξη των νομίμων συμφερόντων των πολιτών. δ. Ενεργεί κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων του, με βάση τις αρχές της νομιμότητας, της αναλογικότητας, της επιείκειας, της χρηστής διοίκησης, της ίσης μεταχείρισης και του σεβασμού της διαφορετικότητας των ατόμων.

3.«Το άρθρο 6 παρ. 1 του συντάγματος ορίζει ότι κανένας δεν συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται χωρίς αιτιολογημένο δικαστικό ένταλμα, εκτός αν πρόκειται για αυτόφωρο έγκλημα. “Σύλληψη” κατά την έννοια αυτής της διάταξης είναι γενικά η υποβολή προσώπου στη φυσική εξουσία κρατικών οργάνων με σκοπό ή αποτέλεσμα την (προσωρινή έστω) στέρηση της ελευθερίας του. Επομένως περιλαμβάνεται εδώ η βίαιη προσαγωγή υπόπτου ή μάρτυρα και απαιτείται να συντρέχουν και γι’ αυτή οι ίδιες προϋποθέσεις, δηλαδή δικαστικό ένταλμα ή αυτόφωρο έγκλημα. Είναι άρα αντισυνταγματική η πρόβλεψη του άρθρου 74 παρ. 5 π.δ. 141/1991 ότι ο αστυνομικός υπάλληλος “οδηγεί στο αστυνομικό κατάστημα για εξέταση άτομα τα οποία στερούνται στοιχείων αποδεικτικών της ταυτότητάς τους ή εξαιτίας του τόπου, του χρόνου, των περιστάσεων και της συμπεριφοράς τους δημιουργούν υπόνοιες διάπραξης εγκληματικής ενέργειας”. Η παραπάνω διάταξη επιχείρησε απλώς να περιβάλει με έναν, μάλλον διάτρητο, μανδύα νομιμοφάνειας τη συνήθη, όσο και αντισυνταγματική, πρακτική βίαιης προσαγωγής (στην ουσία προσωρινής σύλληψης και κράτησης) υπόπτων στα αστυνομικά τμήματα. Ολα αυτά συνιστούν διαρκή καταστρατήγηση του άρθρου 6 παρ. 1 του συντάγματος και ενδεχομένως και του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (εξευτελιστική μεταχείριση)».   Κωστας Χρυσογονος, Καθηγητης Δημοσιου Δικαιου

Συμπερασμα: Μετα την παραχωρηση μερους της κρατικης μας κυριαρχιας (βλεπε IMF), επηλθε απαξιωση του κοινοβουλευτικου δικαιου (Βλ. Μνημονιο 1,2), του ποινικου δικαιου (βλ. παραγραφες αδικηματων βουλευτων μετα το περας της θητειας), του διοικητικου δικαιου (βλ. αστυνομικη βια) και των εν γενει συνταγματικων ελευθεριων και ατομικων δικαιωματων.

Ευρωπαικο κρατος, ενταξει το ξεραμε οτι δεν ειμασταν. Κρατος σκετο ειμαστε αραγε ακομα;

The Freud Diaries: Reasons to regard PhD as a Controlled Bipolar Disorder

The first thing I learnt on my first days as a PhD student was that it actually stands for Permanent Head Damage. At the time I giggled and I paid little attention to this remark. It is only now that I have finally a scientific truth to announce, after relevant empirical research on the matter: PhD is nothing but a controlled bipolar disorder manipulated by academics in the name of science.

Let me explain: the symptoms of a bipolar disorder are mania (official for “Yippieeee! Am flying maaan!”) and depression (official for “Life sucks… big time”). Now considering an average week of an average PhD student, one could note the following stages:

Monday: Yay, I have gathered everything for my next chapter. Am so excited! (Mania)

Tuesday: Fuck, what am I to do with all these papers? I can barely understand what the fuck they are about … (Depression)

Wednesday: Ok, am getting what this paper is about. This is really interesting because I remember I had read something on that in this book…wait a minute (OST: Alleluja)… Oh my god! I think I discovered something there! (Eureka moment)

Thursday: Shit, it lacks argumentative coherence/cannot be verified/ cannot be proven (O.S.T.: Chopin’s Nocturne)… My discovery was bullshit… (Bullshit Eureka moment)

Friday: Friday I’m in looove (O.S.T.: The Cure). To hell with this…. I will try to approach it from a less demanding angle, after all they could not expect from me to create something from scratch. I will just do the basics (Resurrection)

Saturday: Sniff… I used to have such high expectations of me… What is wrong?? I let myself down (depression AGAIN)

Sunday: Ok, am still on track. From Monday on I will begin to put pen to paper and present a concrete account of my thoughts. It might work (It WILL work/ Will it work? = Bipolarity)

I rest my case….

Η κατάρα του Βούδα

Ο Ρασούλης περιέγραψε τη φύση του ανθρώπου ως  “πότε Βούδας, πότε Κούδας”. Ο Κούδας, ήταν οικογενειακός γνωστός, τον οποίο έτυχε κι εγω να γνωρίσω κάποτε φευγαλέα από κοντά, χωρίς όμως να ξέρω τι δόξες γνώρισε στη ζωή του λόγω του νεαρού την ηλικίας μου και του ότι όταν τον γνώρισα το ποδόσφαιρο ήταν κάτι που έπαιζαν τα αγόρια του Στ2 με τα αγόρια του Στ1 στο διάλειμμα.

Για τον Βούδα πάλι ήξερα λίγα πράγματα… Έτσι θεώρησα ότι ήρθε η ώρα να καλύψω αυτό το κενό και αποφάσισα να παρακολουθήσω μια συνεδρία διαλογισμού σε ένα βουδιστικό κέντρο στην Αγγλία.  (Αγαπητέ Άνθιμε μην με αφορίσετε… I was on a mission….).

Άλλωστε τι ξέρουμε στην Ελλάδα για το Βουδδισμό (αλήθεια, με ένα, με δύο ή με τρία δ;;); Μια μερίδα του πληθυσμού θα σου πεί ότι είναι αίρεση και ο σωστός Χριστιανός παίρνει την αγιαστούρα του και τους ραίνει μύρο μέχρι ή να ψοφήσουν ή να αλλαξοπιστήσουν…. αμήν! Κάποιοι άλλοι πάλι δεν είναι ακριβώς σίγουροι για το τί είναι αυτοί οι περίεργοι τύποι που κάθονται οκλαδόν. Σε ένα ορεινό χωριό της Κέρκυρας έτυχε να μάθω ότι πάνε κάθε καλοκαίρι ομάδες ξένων τουριστών για διαλλογισμό στο δάσος. Οι ντόπιοι τους αποκαλούν “Γκουρού” και σταυροκοπιούνται βλέποντάς τους να περπατούν τσίτσιδοι στα δάση καθαρίζοντας τα τσάκρα τους (true story!)… Τέλος, υπάρχουμε και εμείς που έχουμε την απορία… Μα,τί κάνουν πια αυτοί οι γκουρού οκλαδόν κατάχαμα;;

Το κέντρο, χωρίς κάποια ταμπέλα με διακριτά νέον γράμματα “Buddhists inside”, βρισκόταν σε ένα πολυσύχναστο δρόμο και έμοιαζε σαν οποιοδήποτε διαμέρισμα/κοινόβιο/αυτοδιαχειριζόμενο στέκι (!). Απλά χτυπούσες το κουδούνι και σου ανοίγαν. Αφού άφηνες παπούτσια, τσάντες και λοιπά τιμαλφή στο χωλ της εισόδου (με την ελπίδα ότι θα τα ξαναδείς… αφού οι Βουδιστές δεν ενδιαφέρονται για υλικά αγαθά, i-phones, δερμάτινες μπότες Γιάννα Καζάκου και λοιπά), ανέβαινες ξυπόλητος την εσωτερική ξύλινη σκάλα. Ευτυχώς οι φόβοι μου ότι θα δω καραφλούς τύπους με πορτοκαλί να με περιτριγυρίζουν μουρμουρίζοντας το χιτ “Χεεε-Χαριιι-Χαριιιι-Χαριιιι Κρισναααααα” δεν επιβεβαιώθηκαν. Αντ’ αυτού γνώρισα πολύ συμπαθητικά άτομα (κάποια από αυτά είχαν φάει τις πετριές τους, αλλά και πάλι ήταν συμπαθή) τα οποία απλά έψαχναν ένα σημείο αναφοράς στη ζωή τους. Εγώ εξάλλου περαστική ήμουν και περαστική ήταν και η ματιά μου. Είχα όμως πάει με την πρόθεση να καταλάβω κάτι καλύτερα αφήνωντας κατά μέρους προκαταλήψεις και αυτό φάνηκε να το εκτιμούν.

Αφού καθήσαμε οκλαδόν σε κάτι μικρά κόκκινα μαξιλαράκια (στα οποία χωρούσε μετά βίας ο κώλος σου και αισθανόσουν άβολα για το γεγονός ότι φαντασιωνόσουν μια τεράστια μαξιλάρα καθόλη τη διάρκεια του διαλογισμού), ο  master μας εξήγησε κάποια εισαγωγικά. Κατάλαβα ότι υπάρχουν διάφορα ρεύματα βουδιστών. Το συγκεκριμένο το είχε ιδρύσει ένας Δανός, τον οποίον είχαν κορνιζώσει δίπλα σε μπρούτζινα Βουδαγαλματίδια. Μετά ξεκίνησε το πρόγραμμα. Κατά βάση έκλεινες τα μάτια σου και αφηνόσουν στα λόγια του  master. Είπε πράγματι κάτι πολύ ωραίο το οποίο και κρατάω από την όλη ιστορία “Το παρελθόν δεν είναι εδώ, το μέλλον δεν υπάρχει ακόμα, το παρόν είναι μόνο παρόν και συγκεντρώσου σε αυτό”. Αν το καλοσκεφτείς, σπανίως δίνουμε την ενέργειά μας στο παρόν και ασχολούμαστε ή με πατάτες που κάναμε στο παρελθόν (“ωχ… μαλακία έκανα”, “Γιατί να μου το πει εμένα αυτο;”) ή με τρελά σχέδια για το μέλλον (” Θα του δείξω εγώ”, “Θα κατακτήσω το Μανχάταν”, “Θα σε κάνω βασίλισσα”, “Από κανάρα σε κανάρα θα πετάαααω” κτλ κτλ). Κι όμως αν κάπου πρέπει να δίνουμε βαρος, αυτό είναι στο παρόν, το οποίο δυστυχώς σχεδόν πάντα αποφεύγουμε να κοιτάμε κατάματα). Αρα… σωστός ο Βούδας! Στη συνέχεια μας ζήτησε να φέρουμε στο μυαλό μας την εικόνα του Βούδα. Αν πατήσετε το λίνκ θα καταλάβετε ότι αυτό είναι ίσως λίγο γελοίο. Και εξηγούμαι: Έχω κλειστά τα μάτια σε ένα χώρο με άτομα που γνωρίζω για πρώτη φορά, είμαι δεμένη κόμπος στο πατωμα, με πονάνε οι αρθρώσεις της πλάτης, τα γόνατά μου αρχίζουν και μουδιάζουν και ο κώλος μου χωρά τσίμα τσίμα σε ένα άβολο μαξιλαράκι και εσύ θες να φέρω στο νού μου έναν μπρούτζινο παχουλό καραφλό κινέζο;;; Πλάκα μου κάνεις;; Ο λόγος βέβαια που στο ζητούν αυτό είναι καθαρά συμβολικός. Υποτίθεται ότι έχεις φτάσει στο σημείο που έχεις καθαρίσει το κεφάλι σου από την σκαρταδούρα και η φιγούρα του Βούδα συμβολίζει αυτή την κατάσταση αταραξίας και γαλήνης που έχεις επιτύχει. Έπειτα σου λέει ότι ο Βούδας μετατρέπεται σε φως και λιώνει μέσα σου. Μετά σου δίνει ένα μάντρα το οποίο πρέπει να επαναλάβεις  σχεδόν αυτιστικά και επαναλαμβανόμενα για κάποια ώρα. Ο λόγος για αυτό είναι ότι έτσι συσχετίζεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι με αυτή τη φράση, την επαναλαμβάνεις και έτσι ξεκουράζεις τον εγκέφαλο από οποιαδήποτε άλλη λειτουργία και σαν αποτέλεσμα η κατάσταση στην οποία έχεις περιέλθει διαρκεί περισσότερο και σχεδόν αποτυπώνεται μέσα σου με ένα βιωματικό τρόπο. Ενδιαφέρον, ναι;

Εμάς μας έδωσε τη φράση “kapatschama”  ή κάτι τέτοιο, που ανάθεμά με κι αν καταλαβαίνω. Μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε, μπορεί ο master να μας κάνει πλάκα και να γουστάρει να βλέπει ένα πλήθος τρελαμένων ευρωπαίων ( η semi ευρωπαίων για την περίπτωσή μου…) να επαναλαμβάνουν οκλαδόν σλάνγκ βωμολοχίες που θα έκαναν και τον πιο φιλελεύθερο βουδισταρά να κοκκινήσει. Μπορεί να σήμαινε και “Έχω τον Απόλυτο Έλεγχο, Ξέρω τι Ζητάω και Πως θα το Πετύχω και Όταν Βρώ την Ευκαιρία Θα Γίνω το Πιο Λαμπρό Αστέρι”. Ενώ σκεφτόμουν τι άλλο μπορεί να σημαίνει αυτή η φράση που δρακουλίστικα επαναλάμβαναν όλοι με τα μάτια κλειστά γύρω μου, σκιάχτηκα στη σκέψη ότι μπορεί να είναι κάποιο συνθηματικό του τύπου “Το σημερινό ανυποψιάστο θύμα μας θα το σουβλίσουμε με ψητά λαχανικά και θα το προσφέρουμε στη θεά Κάλλυ”. Αν και εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι αυτή μου η εικασία ήταν εσφαλμένη, άνοιξα τα μάτια μου για να έχω έλεγχο του περιβάλλοντος. Εκεί τελείωσε το ταξίδι για μένα. Έβλεπα τον Δανό να μου χαμογελά σαρδόνια μέσα από την καφέ κορνίζα του. Έβλεπα τον υπέρβαρο κινεζοβούδα να με κοιτά απογοητευμένος. Έβλεπα τους γύρω μου να προσπαθούν να χαθούν στη στιγμή. Και εγώ; Δεν έβλεπα την ώρα να τεντώωωωσω τα πόδια μου! Είμαι σχεδόν σίγουρη, ότι αν υπάρχει Βούδας, με έχει καταραστεί να μην μπορώ να μείνω οκλαδόν για πάνω από μισή ώρα! Kapatschama to your face!

Μπορώ να πω συμπερασματικά ότι απέτυχα παταγωδώς να σταματήσω τον κατακλυσμό των σκέψεών μου και να με συνεπάρει η δύναμη του διαλογισμού επιφέροντας πλήρη αρμονία και καθαρότητα σκέψης. Αντ’ αυτού, έφυγα από το κέντρο με μουδιασμένα τα κάτω άκρα, με όρεξη για κινέζικο (ο Βούδας φταίει….) και με την ελπίδα ότι θα βρεθεί θρησκεία που θα επιτρέπει στους πιστούς της να προσεύχονται ξαπλωμένοι σε πουπουλένια ορθοπεδικά στρώματα!

The Gletsos diaries:This is Stylida!

2011: Ο Απόστολος Γλέτσος, αφήνει τα πλατώ, παίρνει τις τσάπες και τις βαριοπούλες και βγαίνει στους δρόμους. Και ο λαός της Στυλίδας χειροκροτεί και αναφωνεί: “This is Stylida…Come and get it μαδαφακαρρρρ”. Τα γεγονότα εκτιλίσσονται αστραπηδόν, ο Δήμαρχος Γκλέτσος συλλαμβάνεται και με χειροπέδες οδηγείται στα κρατητήρια, ενώ η επανάσταση της αγροτιάς μεταφέρεται από τον κόμβο της Βιοκαρπέτ στα αυτοσχέδια χαντάκια της Πελασγίας.

Στα Εξάρχεια κάνει την εμφάνισή της αυτή η αφίσα

Είναι πια γεγονός…. Η Επανάσταση ξεκίνησε! In Apostolos we trust!

Βλέπω τα επόμενα εξώφυλλα περιοδικών ήδη!

Glam tip: “Κορίτσια ξεθάψτε απ τις ντουλάπες σας αρβυλάκια και πεντάτσεπα στρατιωτικά παντελόνια και πάμε Στυλίδα να σκάψουμε” ….

Forma: “Σκάψιμο, κηπουρική, συγκομιδή καρπών: Οι στάσεις, οι τάσεις και όλα όσα θα θέλατε να μάθετε και φοβόσασταν να ρωτήσετε”

Icons Traveller: “Κοσμοπολίτικη Φθιώτιδα, επαναστατημένη Στυλίδα: Ακολουθώντας τον ΑΘανάσιο Διάκο”

Νεμεσις: “Πονάνε ωρέ τα παλικάρια;”

Βαβυλωνία: “Αντιεξουσιαστές και οδοφράγματα- Anarchy in the LA 1*”

Γυναίκα: ” Ένας και να σκάβει”

Hello: “Το  βασανιστικό 24 ωρο στα κρατητήρια”

The Economist: “Gletsos beats recession”

The Times: “The Stylida rebels shake the Greek State”

Ωραίο το 2011…. μυρίζει γκλαμουράσταση, γαλότσα και λαική συσπείρωση!

——————————————————————————————————————-

*Lamia City

Σουρεαλισμός ή βαρβαρότητα;

Παρακολούθησα χθες τις εξελίξεις από την πορεία από το twitter, μακράν πιο αξιόπιστο από οποιοδήποτε επίσημο μέσο ενημέρωσης και αποχαύνωσης. Ναι, είδα και την επίθεση στον Χατζηδάκη 0μολογώ ότι το βίντεο και οι φυσιογνωμίες εκείνων από πίσω του που τον κοπάναγαν με μένος με σόκαραν πολύ παραπάνω από τις φωτο. (όσοι ψάχνετε για splatter, εδω). Όμως, παρόλα αυτά, δεν θέλω να σταθώ εκεί.

Εξάλλου, όλοι ξέρουμε τι θα συμβεί σε τέτοιες περιπτώσεις από την προηγούμενη μέρα ήδη. Το σενάριο παίζεται πάντα με τον ίδιο ερμηνευτικό ζήλο και σχολιάζεται με τα ίδια στομφώδη λόγια κάθε φορά (το ρήμα “καταδικάζω” σε όλους του πιθανού συνδυασμούς).

Πάνω απ’ όλα όμως είναι αυτή η θλίψη που νοιώθουμε όλοι με τέτοιες εικόνες, εμείς οι αμέτοχοι, εμείς οι καναπεδωμένοι πολίτες. Η θλίψη να βλέπει κανείς ότι πράγματι δεν υπάρχει εύκολη εναλλακτική στον καναπέ. Γιατί, όπως είπα, οι πορείες έχουν καταντήσει ένα βραζιλιάνικο σαπουνοσόου, με πάθος, φωτιές, δακρυγόνα, ενίοτε και αίματα ή νεκρούς για να ανέβει η τηλεθέαση και να επέλθει πλήρης λήθη στους καναπέδες που πάντα θα επιστρέφουμε. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε εγκλωβισμένοι στον καναπέ. Υπάρχουν τόσοι τρόποι να δείξει κάποιος τη δυσαρέσκειά του, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες να ακουστεί. Είμαι αρκετά πιο κυνική από εσάς που μουρμουρίζετε “ε και τι μ’α υτο? Θα αλλάξει κάτι;”. Όμως αν πράγματι είναι αλήθεια ότι όσοι έχουν την εξουσία στα χέρια τους αψηφούν τους νόμους και την λαική βούληση ενώ υποκλίνονται στο χρήμα, τότε είναι εξίσου αλήθεια ότι η παγκόσμια αγορά βασίζεται στους καταναλωτές της, δηλαδή εμάς.

Φαίνεται ότι τα δικαιώματα του ο πολίτης τα έχει εκχωρήσει πλήρως στην Ελλάδα του 2010 μαζί με την εθνική κυριαρχία. Ως καταναλωτής όμως σε ένα παγκοσμιοποιημένο χωριουδάκι στην άκρη της Ευρώπης έχει ακόμα φωνή και ανάστημα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι είναι ο πελάτης των τραπεζών, εφοριών, ιδιωτικών και εθνικών φορέων παροχής υπηρεσιών και εταιριών. Και αν η ίδια η ηγεσία της χώρας άνευρη και φοβισμένη δεν τολμά να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του χρέους και των επιβαλλόμενων όρων τοκοφορίας του δανείου από το IMF τότε οι πολίτες-καταναλωτές ίσως μπορούν να παίξουν εκμεταλλευόμενοι τον ρόλο που έχουν στο να επηρρεάζουν τις αγορές.

Όμως … μια τέτοια συσπείρωση σε μια χώρα που ακόμα θυμάται τον εμφύλιο και ήταν διαρκώς διχασμένη σε δεξιούς και αριστερούς, εθνικιστές και ευρωπαιστές, ημαδαπούς και αλλοδαπούς, νόμιμους και παράνομους, καγιέν και ζάσταβα είναι μεγαλύτερο θαύμα από την ανάκαμψη (ας γελάσω) της ελληνικής οικονομίας. Πιστεύω ακόμα ιδεαλιστικά ότι οι πολίτες είναι η πηγή της εξουσίας, όχι όμως ο όχλος. Και όσο θα συμπεριφερόμαστε ως όχλος θα τυγχάνουμε της ανάλογης μεταχείρισης. Και των αντίστοιχων αρχηγών, οχλαγωγών και οχλοκρατών.

Vive la solidarite λοιπόν στη χώρα του “για την πάρτη μου”….

Στο δίλημμα σουρεαλισμός ή βαρβαρότητα επιλέγω σουρεαλισμό – Καιρός να πιστέψουμε στα θαύματα!

Πας μη Έλλην …

Ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω τις τόσες αναγνώσεις που προσφέρει αυτή η φωτογραφία. Τραβηγμένη από την Lui Lox αυτή την Τετάρτη, αντικατοπτρίζει μέσα στα megapixel που της αναλογούν την παρανοική ελληνική πραγματικότητα. Το ψευτοκαμάρι του νεοέλληνα για την καταγωγή του παράλληλα με την ελεεινή τρισάθλια σημερινή εικόνα του που λίγα πια έχει να μοιραστεί με το ένδοξο παρελθόν του. Δίπλα στις περισπωμένες και τις οξείες που διακοσμούν το ζαντολάστιχο της Scania του περήφανου Ελληνάρα φορτηγατζή, τον προσπερνα ένα τζιπ 4χ4 – αυτοκίνητο που έχουν πιά όλοι οι νεοελληναράδες αμα τε και βάρβαροι…

Σε μια δεύτερη ανάγνωση διαπιστώνουμε ότι τον προσπερνά αντικανονικα και μάλιστα πάνω σε στροφή και μάλιστα πάνω σε στροφή με σήμανση ως επικίνδυνη.

Σε μια τρίτη ανάγνωση διαπιστώνουμε ότι ο οδηγός μιλά ξέγνοιαστα στο κινητό του κατά την αντικανονική προσπέραση σε επικίνδυνη στροφή ενός φορτηγού.

Ανάγνωση μπόνους: Το περιβάλλον που συμβάλλει στην περιρέουσα ατμόσφαιρα… κακομπαλωμένη εθνική οδός, κεραίες τηλεόρασης και γιαπία .. ημιτελή εκτρώματα που κρύβουν τα ελάχιστα απομείναντα δένδρα στο βάθος.

Και με όλα αυτά αναρωτιέσαι … τι εστί εν τέλει βαρβαρότις; Και πως αυτή είναι αποσυνδεδεμένη από την ελληνική υπηκοότητα;

Βαρβαρότητα για μένα είναι η έλλειψη πολιτισμού, η έλλειψη συνείδησης και η αδιαφορία για την πρόοδο και την ευτυχία. Και αν οι αρχαίοι Έλληνες αφίσταντο πλήρως από τέτοιου είδους βαρβαρότητες, πολύ φοβάμαι ότι οι σύγχρονοι Έλληνες ταυτιζόμαστε όλο και πιο πολύ με τους βαρβάρους και βουλιάζουμε σε μια καταστροφική αυταρέσκεια βλέποντας το είδωλό μας στον καθρέφτη της ιστορίας. Όμως, το είδωλο που βλέπουμε δεν ανταποκρίνεται δυστυχώς στην πραγματικότητα. Και όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε και πάψουμε να το αρνούμαστε τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε.

Προς το παρόν, πράγματι, πας μη Έλλην βάρβαρος αλλά πας νεοέλλην αρκούντως γαίδαρος ….

————————————————————————————————————————————————-

[Τα δικαιώματα της φωτογραφίας ανήκουν λοιπόν στην Lui Lox, της οποίας το flickr αξίζει μια επίσκεψη.]

Γκλαμουριά, ψηφοδέλτια και Ψωροκώσταινα: Εκλο-yes or Εκλο-no?

 

Αυτή τη φορά οι εκλογές ήταν διαφορετικές…

Αυτή τη φορά οι εκλογές    ήταν γκλάμουρους, είχαν την αύρα του  Χ(μπ)ολυγουντ. Αυτή τη φορά.. κυριολεκτικά δεν ήξερες ποιόν υποψήφιο να πρωτοσχολιάσεις. Με ένα κάρο ηθοποιούς, τραγουδιστές, σταρλετίτσες, μεσόκοπους πρώην ζεν πρεμιέ και ηλικιωμένες αρτίστες, οι δημοτικές εκλογές ανέδειξαν δημοτικά συμβούλια όπως αυτό της Αθήνας, όπου ο Ψινάκης θα σχολιάζει με τον Κωνσταντάρα την Βερούλη ενώ η Τζομπανάκη και ο Ψαράς θα απαγγέλουν μονόπρακτα στην Τριφύλλη που με τη σειρά της θα τραγουδά. Την ίδια στιγμή… ο Γιώργος Κατσαρός θα παίζει το χρυσό του σαξόφωνο….

Αρχίζω να πιστεύω ότι το “Θα μας πάρουν όλους… όλους με τις πέτρες”  θα μεταβληθεί στο ” θα μας πάρει όλους… όλους ο Διάολος”…

Προς Θεού, επαγγελματίες πολιτικοί δεν υπάρχουν. ‘Αλλωστε και οι πολιτικοί έχουν πια να επιδείξουν πολλά παραδείγματα γελοίων υποκειμένων, ημιμαθών ή αμαθών που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας κρίνοντας εξ ιδίων. Δεν είναι το επάγγελμα του ηθοποιού, τραγουδιστή, καλλιτέχνη που με κάνει σκεπτική ως προς αυτά τα αποτελέσματα. Αλλά είναι η πρόθεση του κόσμου να ψηφίσει και να αναθέσει τη μοίρα του τόπου του στα χέρια αυτών που ξέρει… των τηλεπερσόνων… Κι από την άλλη είναι και κείνη η ύποπτη φιλοδοξία ξαφνικά όλων αυτών να ασχοληθούν με τα κοινά. Μόνο που τα Κοινά έχουν γίνει Κενά… Έχουν γίνει κενά αξιών, στόχων, φιλοδοξιών και ιδεολογιών. Έχουν γίνει απλά μια εναλλακτική βολέματος, υποσχόμενα από διευκολύνσεις από κρατικές δαπάνες για την κάλυψη τρεχόντων εξόδων και τη συμμετοχή σε μικροεπιτροπές μέχρι την προοπτική μιας επιπρόσθετης σύνταξης. Είμαι πολύ κυνική για να πιστεψω ότι κανείς επενδύει χρήματα σε φυλλάδια, στυλό, αναπτήρες, διαφήμιση απλά για να βοηθήσει τον τόπο του.  Και είναι πολύ αργά για κάποιον να πείσει ότι ενδιαφέρεται. Άλλωστε πάντα υπάρχουν κάποιοι πρόθυμοι να σκυλλεύσουν ένα πτώμα. Το θλιβερό είναι η παράδοση άνευ όρων των ίδιων των πολιτών στη λούμπεν κουλτούρα των ημερών. Ό,τι ξεκίνησε ως απεχθής υποκουλτούρα, μετεξελλίχθηκε σε αστεία καρικατούρα και αναπτύχθηκε σε καταξιωμένη περσόνα, έχει πια ξεπηδήσει από το γυαλί στις ζωές μας και ανακηρυχθεί σε άρχουσα τάξη. Και όλα αυτά με τη συνέργεια όλων όσων  ασκούν τα πολιτικά τους καθήκοντα, τους ψηφοφόρους… Κι αν ακόμα είναι ένας τρόπος να γελοιοποιήσει κανείς το πολιτικό σύστημα αυτός, ας μην ξεχνάμε ότι όλοι ως πολίτες είμαστε μέρος του και άρα γελοιοποιούμε στην ουσία τους εαυτούς μας.

Η λύση είναι μόνο μία και αυτή είναι η αντίδραση, όχι η απάθεια ή η απαξίωση. Πώς όμως μπορεί κανείς να αντιδράσει όταν είναι αιχμάλωτος του καναπέ και των Μέσων; Πώς μπορεί να σκεφτεί σε μια εποχή που η λογική έχει πάψει να θεωρείται αυτονόητη;  A hard rain is gonna fall, προβλέπω, όπως έλεγε ο Dylan. Η αλλιώς… θα μας πάρει όλους… όλους ο διάλος…. σύντομα.

Και επειδή πολύ το βάρυνα το κλίμα, σας αφήνω να διασκεδάσετε (ευχαριστώ την Κατερίνα που μου έστειλε τις φωτογραφίες…. είναι απλά απολαυστικές….)